Za Emira Sokolovića svaka knjiga, svako izdanje je događaj i priča za sebe. On vodi računa o svakom detalju, o svakom slovu, o povezu, nanosu boje… Poznaje i proces štampe i dorade knjige. On ne ide na tiraž, na brojnost, na komercijalu. Njegova knjiga ili knjige ili pisanje i opredmećena izdavačka ideja ima svaki put višestruku i višedimenzionalnu poruku.
Ova knjiga, ples je između slike i stiha, između emocionalnog i vizuelnog doživljaja koji stapajući se u cjelovitu priču nude onom ko ovu knjigu lista kompletan estetski, vizuelni, taktilni i emocionalni doživljaj. I niko ne ostaje ravnodušan.
Simboli, koji se moraju razumjeti u Sokolovićevoj poeziji, nisu opterećenje stihu, a moguća priča se gubi u naslućivanjima, imaginaciji i sjenama, a čitav doživljaj je podsjena zamagljena ispod toka misli i prepliće se između stvarnosti i iluzije. Temom ova poezija je raširena na čitavom horizontu ljudskih zamišljanja i emocija, istorijskih, fiktivnih, racionalnih i fantastičnih koje se stapaju u kratak, na mah, na dah sročenim stihom koji se ponekad na prvu i ne shvati. I upravo u toj ogoljenosti poetskog izraza Emir nam nudi ono što mu srce isporučuje kao zahtjev i on tome poezijom stremi.
Narativnost Moroovih reprodukcija slika samo upotpunjuje kompletan doživljaj ove publikacije gdje se epohe stvaranja ne poklapaju, ali ne poništavaju jedna drugu i nema nadgornjavanja šta je starije a šta uspjelije. Slojevitost i višeznačnost ovih prepoznatljivih Moroovih slika u svom koloritu i simboličkim motivima nude nam kompozicije koje možemo na najrazličitije načine razumijevati i iščitavati što se uklapa u poetiku Sokolovićeve lirike. Otvorena knjiga nudi doživljaj za uživanje, ali i ozbiljno promišljanje nepresušne teme šta je život, šta ljudsko življenje, šta čovjek čini sa svojim idealima kada je bespomoćan pred željenom vječnošću, ali svjestan tog trena koji nam je dodijeljen na ovoj grbavoj planeti.
Motiv, tema žene je sveprisutna koja se bori za svoje prisustvo, za svoje mjesto među ljudima, ali ne i rigidno feministički već je njen krik i prizov prije svega ljubavi, emocije, potrebe da bude voljena, ali i da voli, da bude subjekt vremena u kome obitava.
Nenad Novaković
